İ M G E  

            İmge sözlük anlamı olarak zihinde tasarlanan ve gerçekleşmesi özlenen şey, hayal, hülya, genel görünüş, izlenim, imaj demektir.

            Şiir için düşleyecek olursak gerçek gibi olan ve zaman dışıdır. İmgenin nedeni söylemez, gizlenir. Bir objenin veya  bir durumun, bilinç düzleminde yeniden üretilip, oluşturulmasıdır. Bilincin dışa bakan  gözü olup görüş açısı sanatçının kendisine bağlıdır.

            İmge, ile anlam genişler, derinleşir, çoğaltır. Dilimizin çağrışımlara dayalı bir yapıya sahipliği sebebiyle imgenin en iyi kullanılabileceği  dil Türkçe’dir. Bunu yaparken dilimizi çok iyi tanımamız, dilimizi bilinçli olarak kullanmamız gerekmektedir.

            İmge yeni bulunan bir şey değil, o zaten Türk şiir geleneğin de vardı ve şairler tarafından anlamı güçlendirmek, manaya derinlik kazandırmak amacıyla kullanılmıştır.

            Fuzuli’nin:
                                   “ Ne yanar kimse bana âteş-i dilden özge
                                      Ne açar kimse kapım bâd-ı sabâdan gayrı” 

beyitinde ki, “bâd-ı sabâ”  sözcüğündeolduğu gibi.

            İmgeler genellikle görsel öğeler olup şiir içinde farklı anlamlar üstlenerek karşımıza çıkarlar ki burada okuyucusuna anlatılmak istenilen şeyi anlatmaz, hissettirir. Bir bakıma bir hayal yaratmadır. Seçilen anlatımların dünyada var olan bildik cisimler ya da olaylar olması zorunluluğu vardır. Algıların zihindeki bazı resimlerle eşleşmesinin sağlanması gerekir. Bunu başarabilen imgeye de iyi simge denir.

             Şiir, imgeler cennetidir. Bir olguyu anlatmak için sayfalar dolusu yazmak gereken bir-iki kelime ile anlatmamızda yardımcı olur..

             İmgenin şiirde nasıl ve ne kadar kullanılması  tartışma nedenidir. Garip akımına karşı tepki olarak gelişen İkinci Yeni doğrudan anlatılan günlük yaşantının yerine imgeyi koymuştur.   Ve anlam yolculuğunun bıraktığı güzel manzara olarak tanımlanır..
             Gaston Bachelard gibi Sartre’ın da üzerinde önemle durduğu imge, Sartre’ın 1936 yılında kaleme aldığı “İmgelem” adlı eserinin mihenk noktasını teşkil eder. Türk yazımında  imgenin anlatımı, birkaç makaleden öteye geçmez

             Batı zihniyle, imge, felsefeden psikanalize, şiirden mimariye kadar poetikanın asıl konusunu oluşturur.  O halde imge nedir?  O halde kısaca ifade edecek olursak, imge, bir objenin kimi zaman bir durumun, bilinç düzleminde yeniden üretilmesi, oluşturulmasıdır. Bilincin dışa açılan gözüdür. Bu gözün ne kadar geniş vizörlü olabileceği ise sanatçıya bağlıdır.

             İmgesiz şiir düşünülemez. Ama Alexander Potebnya’nın, “imgesiz sanat olmaz, şiir ise hiç olmaz” sözlereni de kabul edemiyorum. İmge tek başına şiirin şiir olması için yeterli değildir. Şiir bilgi, teknik, sezgi ve gönlün müşterek ürünüdür. Şiir tek başına ne melodi ne de imge olamaz. Şiir; ses, anlam, imge, biçim, teknik yardımlarıyla şairin heyecanı sonucu  doğan bir oluşumdur.

              Son  söz Abdurrahman KARAKOÇ’ dan simgeye güzel bir örnek:

                                    'Yâr' deyince, kalem elden düşüyor
                                    Gözlerim görmüyor, aklım şaşıyor
                                    Lâmbamda titreyen alev üşüyor
                                    Aşk, kağıda yazılmıyor Mihriban.